MAKALE >> Mırın ile Kırın, Koşarca ve Koklarca’nın Hikayesi

Merhaba,

Sizlerle birlikte olmam bana önerildiğinde çok sevindim ve bunu hemen kabul ettim. Yine de ilk yazımı yazmak için nereden başlamalıyım sorusunu cevaplamam bir kaç günümü alıverdi. Sonunda 1998 yılında benim hayat görüşümü değiştirmeme ve değişime karşı direnmek yerine ne yapabilirim sorusunu sormama ve cevaplamama neden olan bir kitaptan ve o kitabın içindeki bir öyküden bahsetmeye karar verdim.

1998 yılında işlerim ters gitmiş ve ben de kendimle neden bunlar benim başıma geldi diye kavga edip duruyordum. Suçu ve suçluyu aramakla vakit kaybetmekteydim. Bir yandan da hayat mücadeleme devam etmeye çalışıyor ancak her akşam evime döndüğümde geçmişe yolculuk yapıp nelerin olduğunu düşünüyordum. Bu durum motivasyonumuzu da bozuyor, evdekileri ve beni mutsuz ediyordu. Sevdiklerim herşeyin tekrar düzeleceğini söylüyorlardı ancak benim onları dinlemek yerine kendime acımak daha çok hoşuma gidiyordu. Durumun değerlendirmesini yapıyor her geçen gün daha öfkeli oluyordum. Durum her geçen gün daha kötü oluyor ve ekonomik olarak da zorluklar içinde olmama sebep oluyordu. Artık kredi kartlarımı ödeyemez hale gelmiştim.

Bir iş toplantısına katıldım ve o toplantıda bir kitaptan bahsedildi. Dışarı çıktığımda bu kitabı almalıyım dedim. Kitap Amerika'da yayınlanmıştı ve ingilizce idi. Hemen sipariş vermek için internete girdim ve Amazon.com adresinde kitabı aramaya başladım. Bir tane sipariş verdim. Dışarı çıktığım bir gün bir kitapçıda Türkçe'de yayınlanmış olduğunu görünce bir tane alıp okumaya başladım. İşte o gün, bu kadar basit bir şekilde benim hayatımı bütün çıplaklığıyla ortaya koyan kitabın fanatiği olmuştum. Daha sonra kitabın içinde yazan her türlü kelimeyi yüzlerce kez okudum. Gelirlerim arttıkça birçok dostuma bu kitaptan hediye ettim. Sonrasında hayatım bir daha mutsuzluk ile dolu olmadı. Şimdi sizlere o küçük öyküden bahsedeceğim. Elbette kitabın adını da vereceğim.

“Değişmeyen tek şey değişimdir.” diyen Descartes bunu yıllar önce söylemiş. Peki biz değişime ayak uydurabiliyor muyuz? Okulumuzu bitirdiğimizde yeni başlayacak olan hayatımıza hazır mıyız yoksa sadece hayaller kurarak okulumuzu bitirmekten başka birşey yapmaya çalışmıyor muyuz? İşimizin hazır olacağını ve hemen işe başlayacağımızı mı düşünüyoruz. Yoksa televizyonlarda ve yazılı basında devamlı olarak bahsedilen kriz haberleri yüzünden ne kadar şanssız olduğumuzu mu düşünüyoruz. Tam ben hayata başlayacakken kriz oldu diye umutsuzluk içine mi düşüyoruz? Kriz yüzünden işten çıkarıldım diyen üzülüp artık hiçbir yerde iş bulamam diyenlerden mi olduk. Ofiste işlerin ters gittiği bir günde mi ortaya çıktı yoksa ortaya çıkan işaretlere hiç bakmadık ve buna karşı bir önlem almadık mı?

Anlatacağım öykü, değişim ve bizim değişimler karşısında ne yapmayı seçebileceğimiz ile ilgili. Bir labirentte yaşayan ve amaçları peynir bulmak olan 2 tanesi küçük fare ve iki taneside küçük insan dan oluşan 4 karakter varmış. Fareciklerin isimleri Koşarca ve Koklarca, İnsancıkların isimleri de Mırın ve Kırınmış. Bu karakterler her sabah kalkarlar ve labirentde peynir aramaya çıkarlarmış. Kokarca havayı koklar ve bir tahmin yürütür koşarca ile birlikte o tarafa doğru koşarlarmış. Bu koşuları sırasında bazen küçük peynirler bulur bazen de küflü peynirler bulurlarmış. Amaçları, hayatlarının sonuna kadar yetecek peyniri bulmakmış. İnsancıklar da her sabah kalkar ve kendi peynirlerini bulmak için harekete geçerlermiş. Onlar fareler gibi içgüdülerini değil akıllarını kullanırlarmış. Bu yüzden her girecekleri yola girmeden önce değerlendirme yaparlar ve ondan sonra da labirentde peynir ararlarmış. Onlar da bazı günler küçük peynirler bulur bazen de bayat peynirlerle karşılaşırlarmış. Derken bir gün hepsi birden onların hayal bile edemeyecekleri kadar peynirin olduğu bir oda bulmuşlar.

Farecikler ve insancıklar bu odadaki peyniri görünce sevinçten havaya uçmuşlar. Koşarca ve Koklarca, peynirin etrafında dolaşıp ne kadar peynir olduğunun hesabını yapmışlar. Mırın ve Kırın peynirin ömürlerinin sonuna kadar yetecek kadar olduğunu düşünmüşler. Koşarca ve Koklarca her sabah evlerinden çıkıp peynir odasına gelmişler ve peyniri devamlı kontrol ederek yaşamaya başlamışlar. Mırın ve Kırın ise evlerini peynir odasının yakınına taşımışlar, komşularına da haber vererek peynirlerinin ne kadar bol olduğunu, ne kadar iyi bir iş yaptıklarını göstermişler. Gel zaman git zaman peynir her geçen gün azalmaya başlamış. Koşarca ve Koklarca bu durumu her gün kontrol ettikleri için peynirin bittiğini gördükleri gün hemen yeni bir peynir deposu aramaya başlamışlar. Peynirin azaldığını bildikleri için önceden keşiflerde yaptıklarından dolayı işleri çok kolay olmuş. Mırın ve Kırın peynir odasına geldiklerinde peyniri bulamamışlar ve buna da çok öfkelenmişler. Birilerinin peynirlerini çaldığını düşünmüşler. Peyniri kontrol etmedikleri için bittiğini bilemeyecek kadar kontrolsüzlermiş. Günlerce bir küçük dilim bile peynirin olmadığı yerde beklemişler. En sonunda Kırın Koşarcanın ve Koklarcanın ortada olmadığını görünce kendilerinin de yeniden labirende dönüp yeni peynirleri aramaları gerektiğini söylemiş. Mırın ise buna tamamen karşı çıkmış. Burada bekleyecek kendi hakkı olan peynir gelene kadar hiç bir yere gitmeyecekmiş. Kırın arkadaşını ikna edememiş ve kendisi tek başına yola düşmüş. Yeni peyniri hayal etmiş. Kendini daha iyi hissetmiş. Korkularının üzerine gitmiş ve görmüş ki korkularının ötesinde hareket ettiğinde kendini daha iyi hissediyor.

Koşarca ve Koklarca bir kaç günlük çalışmadan sonra daha büyük bir peynir odası bulmuşlar. Kırın da bu odayı bulana kadar uzun bir süre geçmiş, ancak bu sürenin en büyük bölümü eski odada kızgınlık içinde bekledikleri zamanmış. Mırın ise hala o odada beklemekte ve maalesef kızgınlığını ve öfkesini devam ettirmekteymiş.

Günümüze geldiğimizde biz bu öyküden neler öğrenebiliriz? İşini kaybetmiş olanlar, değişimi kolay kabul etmediklerinde Mırın gibi olacaklar, okulu bitirdiğinde iş görüşmelerine gidenler, tecrübeniz var mı sorusuyla karşılaştıklarında, okuyordum diye cevap verecekler, istediği işi bulamayanlar, istediğim işi bulana kadar çalışmam kardeşim diye evde oturup ülkemizin içinde olduğu durumdan şikayet edecekler, istediğim maaş ve sosyal haklar verilmiyor diye kredi kartlarından borçlanarak yaşayacaklar, ailem beni bunca yıl bilmediğim işleri yapmam için mi okuttu diye söylenecekler, ya komşularım benim hakkımda ne düşünür diye önlerine çıkan küçük ya da büyük fırsatlara ters bakacaklar,

Bu yazımı okumakta olduğunuz web adresi Türkiye'nin en saygın iş ve işçi buluşturma adresi. Bu web sitesinin içinde milyonlarca CV ben iş arıyorum diyor. Bunun yanı sıra onbinlerce firma da ben çalışan arıyorum diyor. Birçok işveren istediğim niteliklerde çalışan bulamıyorum derken iş beğenmeyen birçok kişiden de bahsediyorlar. Durum yukarıda anlattığım öyküde olduğu gibi yani. Değişime adaptasyon, öğrenmemiz gereken önemli konulardan bir tanesi, istediklerimizi elde edene kadar ve sonrasında da değişime hazır olmamız lazım. Aranan çalışan olmak için kendimizde nelerin eksik olduğunu bulup ona göre kendimizi geliştirmeliyiz. Kurslara katılmalı yeni meslekler edinmeliyiz.

Okumak isteyenler için; Kitabın ismi: Peynirimi Kim Kaptı, Yazarı: Spencer Johnson. Umarım sizin için de faydası olur ve hayatınızdaki değişimlere adaptasyonunuzu kolaylaştırır.

Ahmet Cezmi Göbüt
Danışman ve Eğitimci

Bilgi-TEAM
Eğitim ve Danışmanlık hizmetleri